«Έτυχε να διαβάσω σχόλιο του κου Κιτσέλλη πρώην αντιδημάρχου Παιδείας επί θητείας Χρ. Βοσκόπουλου με αφορμή τις φωτογραφίες ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, 1 Μάη του 1944. Γεγονός που έχει καταγραφεί στη μνήμη μου, όταν παιδί 6 χρονών ρωτούσα τη μάνα μου «τι συμβαίνει και περνάνε τα φορτηγά»;
Οι μέρες αυτές για μένα είναι πολλαπλά δύσκολες. Θέλησα να τοποθετηθώ όχι γιατί ντράπηκε και η ντροπή με λέξεις όπως “κρεατόσουπα” αναφορικά με τις τιμές που αποδίδονται στους ήρωες, αλλά γιατί φοβάμαι ότι αυτά τα λέει ένας εκπαιδευτικός, σύμβουλος Υπουργού και πιθανά με μόνο σκοπό την ευτελή άγραν ψήφων.
Προσωπικά, ανατρίχιασα με τις φωτογραφίες των συντρόφων μου, των πιο ηρωικών μορφών αυτού του τόπου, που προφανώς δεν είναι κάποιες «ταμπέλες» που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, όπως τους αποκαλεί ο κος Κιτσέλλης. Είναι λεβέντες, με ταυτότητα και ιδέες, είχαν δράσει συνειδητά ενάντια στην φτώχεια, τον πόλεμο και τον κατακτητή.
Ευτυχώς, παρότι λείπουν για να μας τα πουν, έχουμε τα σημειώματά τους:
«Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη στην τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Θα νικήσει. Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ.» – Σάββας Σαββόπουλος
Τι μένει στο τέλος της μέρας;
Ο κος Κιτσέλλης λέει στο άρθρο του: «Μένει ο ανθρώπινος πόνος. Μένουν οικογένειες κατεστραμμένες». Βεβαίως, δεν έγραψε κάτι αντίστοιχο για καμία πολεμική σύγκρουση από τις πολλές που μας καίνε στην περιοχή, για τα 20.000 παιδιά στην Παλαιστίνη, πιστός στην κυβέρνηση που υπηρετεί ως σύμβουλος.
Του απαντά ο Μήτσος Ρεμπούτσικας για το τι πρέπει να μείνει: «Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε ατσαλωμένοι από τη νέα δοκιμασία. Ο θάνατός μου δεν πρέπει να σας λυπήσει αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγεται. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ.»
Ο κος Κιτσέλλης επίσης λέει: «…καμία ιδεολογία, καμία κομματική ένταξη, καμία πολιτική αντιπαράθεση δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή».
Του απαντά ο Νίκος Μαριακάκης: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σαν σκλάβος.»
Τι λένε οι “κατεστραμμένες” οικογένειες όλες αυτές τις μέρες καταθέτοντας προσωπικά αντικείμενα των εκτελεσμένων συγγενών τους; “Είμαστε περήφανοι”, “συνεχίζουμε!”
Τι πρέπει να καταδικάσουμε και τι να τιμούμε;
Κατά τον κ. Κιτσέλλη: «το διχασμό, τον φανατισμό και τη λογική ότι ο «άλλος» πρέπει να εξαφανιστεί. … «Οι φωτογραφίες αυτές είναι για να μας θυμίζουν πού οδηγεί ο φανατισμός».
Ίδιος, λοιπόν, ο φασίστας με τον πατριώτη αγωνιστή; Ίδιος, λοιπόν, ο εκτελεστής με τον εκτελεσμένο; Τύφλα να ‘χει το δόγμα της ΕΕ περί των δύο άκρων φασισμού – κομμουνισμού.
Μάλιστα, ο συντάκτης αφού παρουσίασε τους ήρωες ως κουτούς ταμπελοφόρους, ως μοιραίους φανατικούς και ως αναίσθητους οικογενειάρχες λέει: «Να τιμούμε χωρίς να εργαλειοποιούμε».
Τι άφησε αλήθεια το αφήγημά του για να τιμήσουμε;
Εν τέλει, οι σκοποί του συντάκτη αποκαλύπτονται. Ενώ στο κείμενό του σημείωνε: «Δεν με ενδιαφέρει να μπω στη λογική του ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο με τα σημερινά μέτρα και σταθμά», λίγες μέρες μετά θα πάρει θέση, χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί, όταν σχολίασε κάτω από την ανάρτηση για την αποκατάσταση της σπασμένης πλάκας, την ημέρα απόφασης καταδίκης των φασιστών εγκληματιών ναζί της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο, δίνοντας συμβουλή (;) στη δημοτική αρχή να είναι «δημοτική αρχή όλων» !
Αποκάλυψη ταυτότητας ή αποκάλυψη σκοπιμότητας;!»
