Συμπληρώνονται σήμερα 107 χρόνια από τα γεγονότα που μετά τον βάρβαρο ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, με περισσότερα από 350.000 θύματα και 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους, έχουν οριστεί ως Γενοκτονία των Ποντίων, προσφέροντας πολύτιμα συμπεράσματα για τα φονικά αδιέξοδα που προκαλούν στους λαούς οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.
Η Γενοκτονία των Ποντίων σχετίζεται άμεσα με τις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα για τη νομή της κλυδωνιζόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Οι σφαγές, οι εθνοκαθάρσεις, οι προσφυγοποιήσεις, οι αναγκαστικές αφομοιωτικές πολιτικές, υπήρξαν κοινός τόπος στα Βαλκάνια και όχι μόνο, όπου οι λαοί πλήρωσαν με το αίμα τους τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις των εθνικών τους αστικών τάξεων.
Ήταν 19/5/1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, η οποία υπήρξε καρπός της ανόδου του τουρκικού αστικού εθνικισμού, αλλά και των επιδιώξεων της αστικής τάξης της χώρας μας στην Μικρά Ασία που υποτίμησαν τον Πόντο, καθώς και των επιλογών της ελληνικής άρχουσας τάξης του Πόντου που άφησαν ανυπεράσπιστο τον Ποντιακό λαό.
Σήμερα αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ότι η έννοια της πατρίδας για αυτούς που καρπώνονται τον πλούτο δεν είναι ίδια με την πατρίδα των εργαζομένων και του συνόλου των λαϊκών στρωμάτων, που τον παράγουν.
Με το λεγόμενο «εθνικό συμφέρον» που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, όπως σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, αυτήν την αλήθεια επιχειρούν να αποκρύψουν, με προφανή στόχο τη στοίχιση πάλι του ελληνικού λαού πίσω από τα συμφέροντα των διαφόρων μεγάλων ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων, των εφοπλιστών και όλων αυτών που κερδίζουν πάνω στον ιδρώτα, στο αίμα και στις θυσίες του λαού, είτε σε συνθήκες φαινομενικής “ειρήνης” είτε σε συνθήκες πολέμου.
Με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο να φουντώνει στην γειτονιά μας και με την αστική τάξη της χώρας μας βαθιά μπλεγμένη στους ανταγωνισμούς και στα ευρωατλαντικά σχέδια, ο λαός έχει κάθε λόγο να σκύψει με αποφασιστικότητα στα ιστορικά αυτά διδάγματα και να αντιπαλέψει κάθε εμπλοκή του στους επικίνδυνους σχεδιασμούς, να μη δεχτεί καμία θυσία για τους πολέμους και τους ανταγωνισμούς των εκμεταλλευτών του.
