Τι γίνεται με τις δημόσιες δομές απεξάρτησης; Ποια η σημασία της θεραπευτικής κοινότητας; Ποιος ο ρόλος της πρόληψης; Τι στάση κρατάει το κράτος και ποια η ευθύνη του; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που συζητήθηκαν σε βάθος στο πλαίσιο της προβολής του ντοκιμαντέρ «575 ημέρες στο 18ΑΝΩ. Η φωτογραφία ως πράξη μνήμης και λύτρωσης» το βράδυ της Κυριακής στον Δημοτικό Θερινό Κινηματογράφο ΑΙΟΛΙΑ.
Το ντοκιμαντέρ έγινε η αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την ψυχική υγεία, τις πολύμορφες εξαρτήσεις, τη χρήση και την εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες, σε έναν κατάμεστο χώρο με έντονη την παρουσία νέων ανθρώπων.
Εμφανώς συγκινημένος ο φωτογράφος και πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ Γιάννης Χαροκόπος αφού στάθηκε στον ιδιαίτερο συμβολισμό που συνιστά η προβολή δίπλα στο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς, αναφέρθηκε στην «πορεία νίκης» μέχρι την απεξάρτηση μέσω της στήριξης και της συλλογικότητας. Χαρακτήρισε δε «λυτρωτική» τη συνάντησή του με την τέχνη της φωτογραφίας και «φάρο» για τη ζωή του το 18ΑΝΩ.
Στην καταστροφική πολιτική διάλυσης των «στεγνών» προγραμμάτων αναφέρθηκε στην παρέμβασή της η ψυχίατρος και συγγραφέας Κατερίνα Μάτσα, με την ιδιωτικοποίηση των δομών και την ισοπέδωση των πάντων. «Καταστρέφεται ένα έργο δεκαετιών» τόνισε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση στέλνει το μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. «Έτσι μας θέλει το σύστημα και σε αυτό πρέπει να αντισταθούμε» σημείωσε.
«Είμαι περήφανο παιδί του 18ΑΝΩ». Έτσι ξεκίνησε την τοποθέτησή της η Λεμονιά Αντωνάτου πρώην ειδική θεραπεύτρια του 18ΑΝΩ αναφερόμενη στην προσωπική της εμπειρία. Τόνισε ότι κανείς άνθρωπος δεν γεννιέται εξαρτημένος. «Μας κλέβουν τα όνειρα και την ελπίδα και αυτό δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε» επισήμανε. «Μας κρατάνε μέσα στην κατάθλιψη κρύβοντάς μας ότι υπάρχει κόσμος που αγωνίζεται πλάι πλάι. Αυτό με έμαθε το 18ΑΝΩ: να παλεύω και να σέβομαι τη ζωή».
Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Μαρία Κεφαλά, αρχισυντάκτρια του ντοκιμαντέρ η οποία μεταξύ άλλων στάθηκε στον σεβασμό με τον οποίο προσέγγισε η Δημοτική Αρχή το όλο εγχείρημα. Επισήμανε ότι η Καισαριανή είναι ένας ιερός τόπος και ήταν η πρώτη πόλη στη σκέψη των συντελεστών για τη σύνδεση αυτής της δουλειάς με την κοινότητα.
Η Χρύσα Γκίκα, Αντιδήμαρχος Καισαριανής και πρόεδρος του παραρτήματος Βύρωνα – Καισαριανής του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών σημείωσε στην αρχή της ομιλίας της ότι η τοξικοεξάρτηση αποτελεί ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στον πυρήνα της σημερινής κοινωνίας. Και πρόσθεσε: «Οι ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και των προηγούμενων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις κατευθύνσεις της ΕΕ, είναι εγκληματικές! Με την ίδια τους την πολιτική παράγουν και αναπαράγουν τις αιτίες που οδηγούν στη διόγκωση των εξαρτήσεων. Στόχος τους, η νέα γενιά και οι παραγωγικές ηλικίες που μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, να οδηγούνται τελικά στην παραίτηση και την ψευδαίσθηση της φυγής από μία αβίωτη πραγματικότητα, μέσα από το ισχυρότατο όπλο καταστολής και κοινωνικού ελέγχου που ονομάζεται εξάρτηση». Αναφέρθηκε δε, στις ενέργειες της Δημοτικής Αρχής στον τομέα της πρωτογενούς πρόληψης, ενώ τόνισε ότι η θεραπεία και η κοινωνική επανένταξη πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή αλληλεπίδραση και αλληλοτροφοδότηση τόσο με την έρευνα όσο και με την πρόληψη, με πλήρη και επαρκή χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη στελέχωση των δημόσιων δομών, την ανάπτυξη όσων είναι απαραίτητες για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού και με παράλληλη απαγόρευση εμπλοκής ιδιωτών ή ΜΚΟ.
Ακολούθησε πλούσιος διάλογος γύρω από το φαινόμενο της τοξικοεξάρτησης, αλλά και άλλων εξαρτήσεων όπως το αλκοόλ και οι συμπεριφορικές εξαρτήσεις, τα αίτια και τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε το κοινό στην έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Χαροκόπου, με τίτλο «Η φωτογραφία ως πράξη μνήμης και λύτρωσης» η οποία αποτυπώνει την προσωπική του πορεία στον αγώνα για την απεξάρτηση.
Παραβρέθηκαν συντελεστές του ντοκιμαντέρ, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι συλλόγων και μαζικών φορέων.
