Ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη και συνεργαζόμενος βουλευτής με την ΕΔΑ, χτυπήθηκε θανάσιμα στις 22 Μάη του 1963 στη Θεσσαλονίκη μετά από εκδήλωση της τοπικής Επιτροπής Ειρήνης και άφησε την τελευταία του πνοή 5 μέρες αργότερα, σαν σήμερα, την 27η Μάη 1963.
Το κύμα λαϊκής οργής που προκάλεσε η δολοφονία του εκφράστηκε με στάσεις εργασίας, μαζικές συγκεντρώσεις και τις χιλιάδες λαού που συνόδευσαν τη σορό του στο νεκροταφείο παρά τις απαγορεύσεις και το όργιο καταστολής.
Οι γενικότερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις της περιόδου, χαρακτηρίζονταν από τις έντονες ενδοαστικές αντιθέσεις, με ισχυρές μερίδες του κεφαλαίου να προσανατολίζονται σε διεθνείς συνεργασίες και συμμαχίες, από ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα, με το παλάτι να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο και τον αντικομμουνισμό να οργιάζει με φανερό και μη τρόπο, με οργανώσεις και μηχανισμούς με ταγματασφαλίτες, πρώην δοσίλογους και στοιχεία του υποκόσμου που «λειτουργούσαν για να υπερασπιστούν το εχθρικό για τον λαό αστικό κράτος».
Τον Απρίλη του 1963 παρά την απαγόρευση, τις συλλήψεις και τους τραυματισμούς, είχε πραγματοποιηθεί από τον Γρ. Λαμπράκη και άλλους η 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.
Σήμερα, η τιμή στη θυσία του Λαμπράκη δεν έχει επετειακό χαρακτήρα, και το αποδεικνύουν οι χιλιάδες λαού που συμμετέχουν κάθε χρόνο στις πορείες Ειρήνης πανελλαδικά, ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, στις αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις του θανάτου και απαιτώντας να επιστρέψουν οι Ένοπλες Δυνάμεις από στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων.
Τούτες τις κρίσιμες ώρες που ένας ολόκληρος λαός στη Γάζα απειλείται με εξαφάνιση και τα παιδιά του με λιμοκτονία, η μνήμη και η ιστορική αλήθεια στέκουν οδηγοί.
